Brook Preloader

Uw winkelwagen is leeg

Stilstaan en Onderweg zijn

'De mens is de weg die hij gaat.
Daarom gaan twee mensen dezelfde weg.'

Dit aforisme, geschreven door mijn vader, trof mij. In deze tijd ervaar ik stilstand én onderweg zijn.
stilstaan onderweg

Stilstand doordat het maar geen zomer wordt.
Stilstand in coronatijd.
Stilstand na een drukke tijd zonder dat ik al vakantie heb.

Onderweg zijn: de bomen worden echt weer groen. Ik zie het zelf.
Onderweg zijn: ooit is iedereen aan de beurt voor het vaccin.
Onderweg zijn: in de doorgaande stroom van mijn leven. In vreugde om de kinderen en dierbare vriendschappen, in vermoeidheid en vage droefheid, in schuld naar de camelia die ik probeerde te redden maar te veel water gaf, in creativiteit en blijdschap.
Onderweg zijn: Ik voel me het hele jaar al zo dankbaar, op weg samen met mijn medereizigers die net als ik houden van reflectie, mooie verhalen, zichzelf en elkaar ontmoeten. Op facebook en in de prachtige ‘zorg voor de ziel’ groepen, de thuisretraite, de verhalenavonden, de alchemiegroep voor coaches. Mijn hart stroomt over.

Groter beschouwd zijn stilstand en onderweg zijn allebei de weg. Ja, het doet er toe wat ik doe, met mijn energie, aandacht en tijd. Die verantwoordelijkheid – en die vrijheid - ligt bij mij. Geen ander kan mijn weg gaan, en ik kan niemands weg kopiëren. Elk moment een keus, en daarmee een schepping die mede creëert wat er na komt.

En tegelijkertijd draagt de weg mij ook. Hoef ik niet elk moment het juiste te doen, en er kunnen er luwe periodes zijn waarin weinig lijkt te gebeuren, stilstaand of gewoon maar wat levend.

Ik ben de weg die ik ga.
Dat is het. Geen doel, geen vooruitgang, maar de weg zijn.
Wat een rijkdom ontvouwt zich dan, in dit moment.

En wie weet overleeft de camelia mijn ijver.

Check facebook voor meer blogs en reacties

Wil je op de hoogte blijven?