Brook Preloader

Uw winkelwagen is leeg

Zelfreflectie

Groei of Spelbederver

Alleen wie aan zelfreflectie doet, kan persoonlijk groeien. Maar wat ik merk – bij mezelf en bij de mensen die ik begeleid – is dat reflecteren soms kan doorschieten.
zelfreflectie groei

De gasten in de herberg
Zelfreflectie kan zicht richten op je gedachten en gevoelens. Dan richt je je op je binnenwereld, die is als een herberg, zoals Rumi zo mooi zei in zijn gelijknamige gedicht. Een herberg die vele gasten heeft: gewenste, zoals bijvoorbeeld blijdschap, en ongewenste zoals bijvoorbeeld woede of verdriet. Met zelfreflectie ontmoet je al die gasten, en door ook de minder leuke gasten te erkennen en te leren kennen, groei je. Word je heler, echter, meer op je gemak met jezelf, en daarmee ook meer op je gemak met anderen.

Het wordt onvruchtbaar, wanneer de toon van je onderzoek verandert van open en benieuwd naar kritisch-ongeduldig. Op de geïrriteerde vraag aan jezelf ‘Waarom ben ik nou nog steeds boos?’ ‘Waarom heb ik hier nog steeds moeite mee?’ komt geen antwoord. Het stopt het proces, en je gaat in rondjes draaien. Je let meer op hoe vaak je die gast in jouw herberg tegenkomt, dan op wie deze gast eigenlijk is, en op welk moment hij of zij zich vertoont.

Reflectie op gedrag
Bij zelfreflectie over je gedrag speelt hetzelfde. Het is vruchtbaar, na te denken over wat je heeft bewogen om op een bepaalde manier te reageren. Je ontwikkelt je, door regelmatig nog eens te overwegen: had ik dat anders, beter kunnen doen? Trouwer aan mezelf, met een opener hart naar de ander bijvoorbeeld? Of geduldiger? Of wat dan ook jouw aandachtspunten zijn.

Het schiet door, wanneer je bij alles wat je doet een kritische figuur hebt meelopen, die de hele tijd kijkt of dàt nou niet beter had gekund. Dat vreet energie, en is een grote spelbederver. Het levert bovendien vaak maar weinig op, want wanneer het kritische bevragen nooit ophoudt, stop je op een gegeven moment ook met antwoorden.

Experiment
Daar waar je het doorschieten herkent, kan je als experiment het volgende doen: Geef jezelf eens een tijdje structureel gelijk. Dat dat verdriet een heel goede reden heeft, daar nog steeds te zitten, ook al weet jij niet waarom. En dat jouw gedrag op dat moment het beste was, wat je in huis had. Anders had je het wel anders gedaan. Of dat jij – bij nadere beschouwing – een heel goede reden had om het zo te doen.

Dan ga je vanuit dat positieve uitgangspunt op onderzoek.

Wat ook kan: zet het onderzoek op pauze. Laat je het even voor wat het is, om alleen maar te ‘zijn’. Zonder reflectie, helemaal aanwezig in dít moment.

Benieuwd naar reflectievragen waarmee je deze blog toepasbaar kan maken op jezelf? Schrijf je in voor de nieuwsbrief. Dan krijg je voortaan elke week de 'inspiratie voor de week' met als extra een aantal reflectievragen in je mailbox.

Aanmelden Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven?